Gelukkig door knopen
Gelukkig door knopen.
Ach, geluk, wat een fijn woord. Geluk, heel kort, twee lettergrepen Ge-luk. Maar o zo veelzeggend maar ook zo verdomd nietszeggend. Wat is geluk? Is de mens niet altijd op zoek naar geluk? Korte geluksmomenten kennen we allemaal, toch bewegen we hemel en aarde om gelukkig te zijn. Wat is dat en hoe voelt dat gelukkig zijn.
Het hangt met tegenstellingen aan elkaar. Ben je Happy Single of gelukkig getrouwd. Werkeloos of werkzaam? Met of zonder geld gelukkig? Er valt over beiden wat te zeggen. Over het algemeen voel ik mij erg gelukkig, met mijzelf, mijn partner en mijn werk. Zeker de laatste jaren als fulltime professioneel beeldend kunstenaar kan ik mijn geluk niet op. Mijn passie en wilskracht maakt dat ik harder werk dan ik ooit heb gedaan. Het is wel jammer dat ik het gevoel heb dat ik sinds mijn professiegang vooral bezig ben met verkoop, expo, marketing en administratieve zaken in plaats van het daadwerkelijke schilderen, tekenen en het maken van keramische beelden. Als amateur/hobbyist schilder je vrij van alle beslommeringen, je hoeft ook verder niks. Nu is het vooral het zorgen voor een inkomen uit de kunst. Toch zou ik niet anders willen: ik ben, ik geniet, ik ervaar, ik ontdek, ik ontwikkel en ik vergroot als mens en als kunstenaar. Hoe kom ik tot deze overpeinzingen…
Een kunstenaarsduo heeft het plan gevat om geluksmomenten, of objecten waarmee en waardoor je gelukt voelt, van Amsterdammers in kaart te brengen door middel van foto met tekst. Dat bracht mij om wat dieper na te denken wat mij nu eigenlijk gelukkig maakt. Heb ik überhaupt objecten die mij gelukkig maken? Het antwoord is een ferm JA! Ik ben een emotionele tuthola en heb veel gelukmakende objecten. Zo is er een steen die op een aardappel lijkt, heerlijk koel en glad aanvoelt. Mijn favoriete kwast, die mijn hart doet overslaan als ik hem zie en vastpak. Maar er is een massaverzameling waar ik zo nu en dan mee speel en mij dan extreem gelukkig doet voelen en mij bovendien erg inspireert: mijn enorme knopencollectie.
Ja, ja ik ben bezitter van miljoenen of zelfs miljarden knopen. Een aantal jaren geleden heb ik een complete knopenkraam opgekocht. Als jong meisje speelde ik graag met de knopentrommel van mijn oma. Misschien dat de associatie met haar samen met mijn fascinatie voor ritme en herhaling hier aan ten grondslag ligt. Van alle dozen en kisten heb ik nog maar een fractie bekeken en bevoeld. Het lukt mij niet om verder uit te pakken. Ik kan uren met de verschillende buisjes met knopen spelen. Bekijken, rangschikken op kleur of materiaal. Het excuus om de aankoop te doen was een kunstobject, maar ik wil er eigenlijk niet anders mee dan spelen.
Het was nog een hele toer om te kiezen welke knopen ik voor de foto van het duo zou kiezen. Het liefst zou ik een bad willen nemen met mijn knopen, mijn ultieme geluksgevoel. Helaas kan ik het niet verdragen als mijn knopen zo door elkaar zouden liggen en het is ondoenlijk om ze daarna weer te rangschikken in eigen buis. Dus uiteindelijk heb ik gekozen voor geweldige Marokkaanse knopen, in favoriete kleuren, mosgroen en lila/paars, een geweldige combi. Keurig gerangschikt in trossen van 40 stuks, het lijken wel druiven, zo mooi en lekker om naar te kijken. Het voelt glad als je ze streelt en toch zijn ze stevig en hard. Er zit per knoop een draadje aan. Heel praktisch en simpel te bevestigen. Dit is voor mij het summum van mijn knopencollectie. Voor meer info over dit bijzondere kunstproject zie de website: Stichting Sectio Divina http://www.sectiodivina.nl